Naukowcy chcą dostępu do badań

Wojciech Wybranowski – Rzeczpospolita,  26-01-2012,

Przy okazji dyskusji o ACTA uczeni apelują do rządu, by przyjął rozwiązania dotyczące bezpłatnego dostępu do wyników prowadzonych badań

W tle wojny internautów z międzynarodowym porozumieniem ACTA toczy się batalia o bezpłatny, powszechny dostęp w Internecie do naukowych zasobów informacyjnych. Środowiska uczonych skupione w Koalicji Otwartej Edukacji zrzeszającej organizacje pozarządowe związane z obszarem edukacji krytykuje ACTA jako zagrażające nauce. I proponuje alternatywne rozwiązania……

Koalicja chce, by rząd przyjął rozwiązania, które np. w przypadku otrzymania grantu naukowego oznaczałyby obowiązek udostępnienia rezultatów badań w otwartym dostępie, a także by publicznie dostępne były artykuły publikowane w finansowanych przez państwo czasopismach tradycyjnych. Takie rozwiązania mogłyby np. znaleźć się w przygotowywanej przez rząd ustawie o otwartych zasobach.

Dziś dyskusje na ten temat z udziałem przedstawicieli Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego organizuje w Warszawie Polskie Towarzystwo Ekonomiczne.

- Otwarty dostęp do danych i informacji naukowych został uznany przez rząd za ważny -zapewnia „Rz” Magdalena Kula, doradca ministra nauki

Gdańsk: Batalia o rektora AWFiS rusza od początku

 Tomasz Słomczyński - Dziennik Bałtycki , 24.01.2012

Rektor AWFiS prof. Tadeusz Huciński zostanie odwołany raz jeszcze – Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego po raz kolejny zabrało głos w trwającej od kilkunastu miesięcy awanturze wokół rektorskiego fotela na gdańskiej uczelni…….- Ministerstwo rozpatrzy sprawę dotyczącą odwołania prof. Tadeusza Hucińskiego ze stanowiska rektora w trybie prowadzącym do wydania decyzji administracyjnej – poinformowała wczoraj Magdalena Kula, doradca Barbary Kudryckiej.

Jednocześnie przypomniała, że w 2010 roku w AWFiS dokonano wyboru nowego rektora, został nim prof. Waldemar Moska, który obecnie pełni swoją funkcję. – Brak jest formalnych przesłanek, które pozwalałyby przyjąć, iż orzeczenie NSA wpływa na ważność tego wyboru – poinformowała Magdalena Kula.
I tu obecnie tkwi zarzewie nowej odsłony toczącego się od kilkunastu miesięcy konfliktu.
Zdaniem Tadeusza Hucińskiego, ministerialna decyzja, która zawierała błędy formalne, jest nieważna. …urzędujący rektor Waldemar Moska:
- Po pierwsze, decyzja ministra o odwołaniu Tadeusza Hucińskiego jest ważna, tak stwierdził sąd administracyjny i w tej mierze nic się nie zmieniło. Owszem, sąd stwierdził też, że powinna być podjęta w trybie decyzji administracyjnej, ale fakt, że tak się nie stało, nie zmienia tego, że wciąż jest ważna. Po drugie, senat uczelni podjął uchwałę, że Tadeusz Huciński jest „persona non grata” w AWFiS. Po trzecie zaś, powołana przez senat komisja dyscyplinarna podjęła jednomyślnie uchwałę o dożywotnim odebraniu Tadeuszowi Hucińskiemu prawa do wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego – wylicza obecny rektor.  

♠

Minister Kudrycka nie przywroci byłego rektora AWFiS nastanowisko

wybrzeze24, 24.01.2012

Były rektor AWFiS Tadeusz Huciński nie ma na razie szans na powrót do Akademii w roli wykładowcy i rektora tej uczelni. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie zamierza weryfikować swego stanowiska. Ministerialni prawnicy chcą zaś naprawić swój proceduralny błąd. Ministerstwo nie podejmie też działań zmierzających do zmiany status quo na gdańskiej uczelni.

Kompromitujący list pracowników Uniwersytetu Gdańskiego w obronie „Krytyki Politycznej”

Artur Bazak, wpolityce.pl, 24.01.2012

…

W imieniu społeczności akademickiej Uniwersytetu Gdańskiego, a zwłaszcza tych spośród nas, którym droga jest swoboda i jakość debaty publicznej w naszym kraju, wyrażamy podziękowanie władzom Miasta Gdańska za wsparcie udzielane inicjatywom podejmowanym przez środowisko „Krytyki Politycznej” i wyrażamy nadzieję, iż świetlica „KP” przy ul. Nowe Ogrody nadal będzie mogła z tego wsparcia korzystać.

Jest za co dziękować. W latach 2010-2011 Biuro Prezydenta ds. kultury przyznało „Krytyce Politycznej” w Gdańsku 315 tys. zł. Tylko na działalność świetlicy „Krytyki Politycznej” miasto wydało 60 tys. zł w 2010 r. i 70 tys. zł w 2011….

….

Pracownicy Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Gdańskiego z prof. Andrzejem Ceynową na czele wzięło lewackie środowisko w obronę twierdząc, że „Krytyka Polityczna” „stworzyła przyjazną przestrzeń ścierania się różnych poglądów bez agresji i bez z góry wykluczających założeń”.

Ten list kompromituje wykładowców, którzy szczególnie powinni dbać o kulturę debaty i potępiać nawoływanie do przemocy. Znak czasu, środowisko naukowe staje w obronie organizacji, broniącej niemieckich chuliganów, którzy napadali niewinnych ludzi, wyzywając ich od faszystów.

♠

Pracownicy Uniwersytetu Gdańskiego bronią Krytykę Polityczną

Gazeta Wyborcza Trójmiasto, 24.12.2011

Afera w gdańskiej AWFiS. Kto jest rektorem uczelni?

Dziennik Bałtycki – Tomasz Słomczyński, 23.01.2012 

Profesor Tadeusz Huciński uważa, że nadal pozostaje rektorem gdańskiej AWFiS. Trwa kolejna odsłona sporu o to, kto ma prawo do kierowania gdańską uczelnią.

Solidarność ’80: Rektor powinien zwolnić Andrzejaka

Gazeta Wyborcza – Wrocław 18.01.2012

- Rektor Akademii Medycznej powinien jak najszybciej zwolnić dyscyplinarnie Ryszarda Andrzejaka, aby odsunąć go od zajęć ze studentami – twierdzą związkowcy z uczelnianej Solidarności ’80.

…Tymczasem prowadzi on wciąż zajęcia ze studentami. Moim zdaniem plagiator nie może być nauczycielem akademickim, bo to niewychowawcze – przekonuje dr Jarosław Pająk z Solidarności ’80..

…..Prof. Ziętek już w listopadzie zapowiadał, że najprawdopodobniej zwolni Ryszarda Andrzejaka. Jednak zwracał uwagę, że potrzebuje do tego formalnego uznania przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów, że habilitacja prof. Andrzeja powstała z naruszeniem prawa autorskich i dobrych obyczajów w nauce. Dopiero na tej podstawie rektor AM może zlecić wszczęcie procedury dyscyplinarnej wobec prof. Andrzejaka. CK taką opinię wyda najwcześniej wiosną

(fot.J. Wieczorek)

Roman Maciej Kalina

Zdrowie na sprzedaż. 

Podhalańska PWSZ diamentem Podtatrza, czy … w popiele

Podhalańska PWSZ i Podtatrze są dobrym pretekstem, by rozpocząć poważną dyskusję o edukacji i wychowaniu (na wszystkich szczeblach) polskiej młodzieży, o zdrowiu, o statusie i wykorzystaniu potencjału nauczycieli akademickich o najwyższych kwalifikacjach, o szansach wykształconej młodzieży na godne zatrudnienie w regionach, gdzie są jej korzenie.

Podtatrze, kraina geograficzno-etnograficzna przylegająca bezpośrednio do Tatr (Podhale, Orawa, Liptów i Spisz). Podhalańska PWSZ powstała w 2001 roku. W rocznicę dziesięciolecia został oddany do użytku wspaniały gmach dydaktyczny. Na tle Tatr pretenduje do najpiękniej położonej uczelni w Polsce. Jest ukoronowaniem mozolnego wysiłku jednego z inicjatorów i organizatorów PPWSZ, jej dotychczasowego rektora, senatora VIII kadencji profesora Stanisława Hodorowicza. Największą reprezentację studentów tworzy młodzież Podtatrza. Czy jednak tej młodzieży w przeważającej większości chodzi o wiedzę?

Podczas otwarcia roku akademickiego 2010-2011, przed wykładem inauguracyjnym (notabene, o architekturze drewnianej regionu na tle przykładów z innych zakątków świata, w eleganckiej narracji wykładowcy) studenci gremialnie opuścili aulę gmachu co dopiero poświęconego przez kardynała Franciszka Macharskiego. Wprawdzie powszechnie wiadomo, że w Polsce łatwość uzyskania dyplomu studiów wyższych jest odwrotnie proporcjonalna do możliwości uzyskania pracy po studiach – ale czy czas i miejsce na taką demonstrację? Nie wypadało, choć trudno pogodzić się z gorzką prawdą. Absolwent „na zmywaku” – większości z 470 polskich uczelni – jest mocno wpisany w pejzaż Londynu i innych miast bogatszej Europy, USA i nie tylko. Przykłady można mnożyć.

Mądry człowiek wie, że o uczelni nie świadczą mury, ale profesorowie i biblioteka. W dobie Internetu marką uczelni pozostają wyłącznie profesorowie i ich wytwory: bezpośrednie (dzieła, które publikują w najbardziej prestiżowych czasopismach, książki nazywane bestsellerami, patenty etc.), ale także, powiedzmy umownie, pośrednie (poziom naukowy, kwalifikacje zawodowe i kultura osobista absolwentów). Infrastruktura i inne rzeczy, to tylko dodatki, choć niezbędne (!).

Wracamy do korzeni. Pierwowzorem uniwersytetu była między innymi Akademia Platońska (387 p.n.e. – 529 n.e.). Siedzibą – gaj oliwny, a u wejścia napis: „niech nie wchodzi nikt nieobeznany z geometrią”.

Dzisiaj uczelnie przyjmują każdego, byle zapłacił czesne. Uczelnie nagminnie kupczą dyplomami. Godziny rektorskie, możność nieuczestniczenia w wykładach (które powinni prowadzić przede wszystkim profesorowie), jeżeli przedmiot uwzględnia ćwiczenia (domena magistrów i doktorów) i inne „demokratyczne prawa” studentów są polską specjalnością. Skutkiem: przekrzykiwanie jeden drugiego, wulgaryzmy, plucie gdziekolwiek, to codzienność zachowań niemałej części tych, którzy pretendują – co by nie powiedzieć – do elity społeczeństwa. Liczba godzin zajęć dydaktycznych prowadzonych z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, nie może być większa niż 60% ogólnej liczby godzin zajęć dydaktycznych określonych w programach kształcenia (Zarządzenie MNiSW z 2.11.2011). Tymczasem są uczelnie, których regulaminy studiów sankcjonują możliwość nieuczestniczenia w 75% wykładów studiów II stopnia.

Czas zadawać konkretne pytania: komu na takim kształceniu zależy? Kto ma korzyść z instrumentalnego traktowania profesorów i doktorów habilitowanych?

Odpowiedzi nie są trudne, ale przygnębiające. Jeżeli „gospodarka jest najważniejsza” a pieniądze, zysk i rachunek ekonomiczny zaciemniają wartości naczelne (wielu także zdrowy rozsądek), to nic dziwnego, że to szaleństwo udziela się włodarzom uczelni wyższych. Prywatnych, można jeszcze zrozumieć, ale publicznych (!). Nieudolne prawodawstwo takim sytuacjom sprzyja.

Do tzw. minimum kadrowego (profesorów, doktorów habilitowanych i doktorów, deklarujących swe uprawnienia, by kształcić na danym kierunku studiów) zalicza się tych, którzy prowadzą minimum 60 godzin zajęć. Zatem „w cenie” są emerytowani profesorowie. W uczelni wyższej tańszy od profesora jest magister – asystent lub wykładowca (nie mylić z nauczycielem dyplomowanym w szkole nie wyższej). Minimalne stawki, nieobowiązkowe wykłady, najmniejszy udział w kształceniu studentów nauczycieli akademickich o najwyższych kwalifikacjach. Czy to są właściwe wskaźniki „zysku” uczelni. W 2012 roku gwarantowana stawka miesięcznego uposażenia profesora (w Polsce tytuł uzyskuje się około 50 roku życia) jest niższa o 855,38 zł od gwarantowanej nauczycielowi dyplomowemu (magistrowi z 15- letnim stażem). Bliska jest perspektywa jednoetatowości nauczycieli akademickich, więc może w PWSZ-tach wystarczą doktorzy. Jak mechanizm „rachunku ekonomicznego” zostanie utrwalony, to licencjatów będą kształcić przede wszystkim magistrowie. To czyste absurdy. Niestety – prawdziwe.

Podhalańska jest jedną z 36 PWSZ. Jest uczelnią państwową, a więc ma wypełnić swą misję przede wszystkim wobec społeczności Podtatrza. Jeżeli spełni możliwie najwyższe standardy, pukać będą kandydaci z całej Polski i nie tylko. Póki co, uczelnia zawodzi ambitną część młodzieży Podtatrza i oczekiwania pracodawców wielu branż.

W rankingu „Rzeczpospolitej” i „Perspektyw” w 2011 roku zajęła 21 pozycję (uczestniczyło tylko 25 uczelni, bowiem wymagana jest dwuletnia promocja absolwentów). 

Ostatnia ustępuje PPWSZ 12,18 punktami procentowymi. Do trzeciej, legnickiej PWSZ, brak 22,66.  Do lidera aż 57,22. W 2007 roku legnicka była na 16 pozycji, Podhalańska na 11. W trzech kolejnych latach legnicka: 6 – 3 – 3, Podhalańska: 20 – 19 – 21. W ostatnim rankingu w dziale „prestiż” (referencje pracodawców, ocena przez kadrę akademicką) przy Podhalańskiej same zera. 

Kaliska PWSZ, zaledwie o dwa lata starsza od Podhalańskiej, jest od pięciu lat niezmiennie liderem rankingu. W 2011 roku przeszła na strukturę wydziałową. W wydziałach katedry i/lub zakłady. Podhalańska oszczędza na tym, w co trzeba mądrze inwestować. Dyrektorzy instytutów z zastępcami kierują wszystkimi. Kto ma więc dbać o rozwój młodej kadry naukowej, skoro brak elementarnych struktur akademickich. Jak egzekwować jakość kształcenia bez permanentnych hospitacji. To prosta droga do demoralizowania magistrów. Przetrwają do 67 roku życia bez doktoratów, bo wykładowca (tańszy od asystenta, gdyż musi realizować większą liczbę zajęć) nie ma obowiązku prowadzenia badań naukowych. Będąc w większości, dopiero stworzą niereformowalny „beton”.

Przystańmy na koniec przy haśle wiązania edukacji z gospodarką. Tutaj inicjatywa ustawodawcza jest trafna. Mądry, poważny mieszkaniec Podtatrza nie będzie jednak łączył wzmocnienia regionalnej produkcji eksportowej z koniecznością otwarcia w PPWSZ fakultetów oscypka, kuśnierstwa, kowalstwa etc. Mądry, kreatywny, kompetentny i odpowiedzialny człowiek gór wystawi „zdrowie na sprzedaż”. Jest to termin wyłącznie marketingowy. Zdrowiem się nie kupczy. O zdrowie należy mądrze dbać.

To najważniejsza, konieczna inwestycja każdego z osobna i odpowiedzialnych kierowników życia społecznego wszystkich szczebli. Dla zdrowia somatycznego potrzebna jest ustawiczna aktywność fizyczna, dbałość o bezpieczeństwo motoryczne, wysiłkowe i żywienia, ekologiczne i bezpieczne otoczenie. Dla zdrowia psychicznego i społecznego: satysfakcjonująca aktywność indywidualna i w grupie; przyjazne otoczenie o kojącej dla oczu, uszu i ducha przyrodzie, architekturze, muzyce, rozważnie nasycone innymi wytworami kultury.

Czasy są takie, że to nie wystarczy. Każdy może znaleźć się w sytuacji ekstremalnej, kiedy zdrowie i życie są zagrożone. Elementarna zdolność przetrwania musi stać się dzisiaj częścią ustawicznego treningu zdrowotnego. Podtatrze bogate jest w zasoby otoczenia niezbędne do rozwijania, utrzymania lub przywracania zdrowia w jego wszystkich wymiarach (somatycznym, psychicznym, społecznym), a także zdolności przetrwania.

Nie mniejszym bogactwem jest młodzież, która te kwestie rozumie, szybko nabywa odpowiednich kwalifikacji. Nie można bowiem „sprzedawać zdrowia” z pominięciem specjalistów, którzy potrafią je zdiagnozować, gdy trzeba – nawiązać współpracę z lekarzem i psychologiem, opracować program treningu zdrowotnego adekwatnie do wieku, sprawności fizycznej etc., zrealizować go bądź w grupie względnie jednorodnej (np. osób w podobnym wieku lub porównywalnej sprawności fizycznej), bądź skrajnie zróżnicowanej (wielopokoleniowej rodziny, w tym z osobą niepełnosprawną). Tacy specjaliści sami potrafią założyć firmy i ożywić region.

Struktura kierunków kształcenia w Podhalańskiej idealnie wpisuje się w ten system (fizjoterapia, turystyka i rekreacja, pielęgniarstwo, ratownictwo medyczne, ochrona środowiska etc.). Co więcej. W Instytucie Fizjoterapii od trzech lat realizowany jest unikalny w skali globalnej przedmiot „teoria i metodyka bezpiecznego upadania osób po amputacjach kończyn i niewidomych”, a od dwóch lat „trening zdrowotny w fizjoterapii”. W Instytucie Rekreacji i Turystyki od tego roku akademickiego unikatowa specjalność „trening zdrowotny z elementami profilaktyki uszkodzeń ciała”. Pracownik Uczelni jest twórcą i właścicielem programu (oraz znaku) EKO-AGRO-FITNESS^©, którego istotę oddaje wcześniejszy akapit.

Tych informacji, niestety, próżno szukać na stronie internetowej Podhalańskiej PWSZ. Uczelnia nie chwali się i tym, że zatrudnia magistra, który zaledwie 2 lata temu ukończył studia, a już opublikował 3 prace z Impact Factor.

W innej państwowej uczelni w Polsce magister o znacznie dłuższym stażu z 1 publikacją z Impact Factor otrzymał w 2010 roku nagrodę Rektora I stopnia (to, bagatela, około 10 000 złotych). Takimi metodami należy budować przywiązanie do uczelni młodych nauczycieli akademickich, a nie „najtańszymi” nadgodzinami, pogłębiając w nich przekonanie, że nie mają czasu na badania i publikowanie wyników – przecież „poświęcają się dydaktyce” i są niezbędni.

AWF w Katowicach dopiero wzoruje się na doświadczeniach Podhalańskiej. Z programem EKO-AGRO-FITNESS^© najwięcej nadziei wiąże Starosta Tatrzański. Zaangażowanie prorektor PPWSZ i ambitnego magistra, to za mało, by wypromować ten produkt na Podtatrzu. Turystyka prozdrowotna identyfikowana z tym znakiem, wzmocniona autorytetem uczelni wyższej i władz regionu może przerodzić się także w sukces gospodarczy.

To nie jest wyłącznie problem Podhalańskiej. To problem także Podtatrza. Zaś jeden i drugi podmiot to Polska. Polakom Podhalańska i Podtatrze mogą dawać szybciej, niż niejeden sądzi, to, co nie jest na licytację – zdrowie i jakość życia. Rzecz społecznie bardzo ważna, albowiem perspektywa zatrudnienia do 67 roku życia (i pewnie dłużej) jest nieunikniona.

Włodarzy Podtatrza skłaniam do namysłu. Czy realne jest wydzielenie ziemi, na której powstałoby „profesorskie osiedle” z możliwością preferencyjnego wykupu działki przez profesorów i doktorów habilitowanych (doktorzy nie wchodzą w rachubę do czasu uzyskania habilitacji) po minimum 10-letnim zatrudnieniu na pierwszym etacie w Podhalańskiej PWSZ i wypromowaniu co najmniej 2 doktorów. Zapewniam, kandydaci już są i to bynajmniej nie w wieku emerytalnym. Skutki można mnożyć. Podhalańska bez trudu podejmie studia II stopnia (magisterskie). Profesorowie, którzy za godziwą opłatą, będą generować autorskie programy, będą zarazem dodatkowo gratyfikowani godziwą zapłatą za nadgodziny. Studentów będą kształcić przede wszystkim nauczyciele akademiccy o najwyższych kwalifikacjach. Profesorom starczy czasu i motywacji, by promować najzdolniejszych młodych akademików. Ambitna młodzież będzie wzrastać w atmosferze pracowitości i promowania ludzi kreatywnych. Na dwudziestolecie Podhalańskiej uzyskanie praw doktoryzowania przez przyszły Wydział Zdrowia jest celem realnym. Pozytywny efekt skumulowany trudno dzisiaj precyzyjnie oszacować.

prof. dr hab. Roman Maciej Kalina

(profesor Wydziału Fizjoterapii AWF w Katowicach oraz Podhalańskiej PPWSZ w Nowym Targu; współzałożyciel w 2005 roku i redaktor naczelny czasopisma „Archives of Budo”, 2010 Impact Factor 0.488, 5-Year IF 0.542)

Radni piszą do Minister Kudryckiej ws konwecji SLD na UO

Niezależna Gazeta Obywatelska w Opolu-   Łukasz Żygadło, 18.01.2012

.

Radni Solidarnej Polski Michał Nowak i Przemysław Bukowski wystosowali list do Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prof. dr hab. Barbary Kudryckiej w sprawie organizacji Konwencji Sojuszu Lewicy Demokratycznej w gmachu Uniwersytetu Opolskiego. Konwencja ma się odbyć 18 stycznia br.

Radni w liście pytają Panią Minister o jej opinię, czy właściwe jest zachowanie opolskiej uczelni, która w swoich murach organizuje konwencję wyborczą ugrupowania politycznego. Czy uczelnia wyższa mająca za zadanie kształtowanie przyszłych elit, to właściwe miejsce do organizowania konwencji jakiejkolwiek partii politycznej?…

Jadwiga Staniszkis o dyktacie mocy, formy i idei

blogpress.pl 18.01.2012

…Profesor Staniszkis zwróciła uwagę na dezorganizację tego, co utrzymywało społeczeństwa w całości. A przesądzi to o szansach konsolidacji i refleksji społeczeństw nad samymi sobą. Posłużyła się przykładem działań minister Kudryckiej, która oddzieliła nauki humanistyczne od nauk społecznych: „Filozofia, historia filozofii, historia już według jej wizji nie powinny być na socjologii, na prawie, na ekonomii. To oczywiście utrudnia refleksję nad samym sobą”. Pani profesor uznała, że szkoły wyższe, który będą realizowały te zalecenia, będą produkowały półgłówków, natomiast: „W światłych społeczeństwach tworzeniu prawa w skali państwa powinno energetyzować odbudowywanie poczucia wspólnoty, przypominanie kanonu, który Niemcy nazywają świadomością konstytucyjną. U nas to jest raczej świadomość miejsca w historii, bo nigdy to nie było silnie związane z prawem. W tej chwili nawet na tym poziomie to jest właśnie w tej nowej Europie demontowane. I niezależnie czy będzie federacja czy otwarty konstytucjonalizm ten proces cały czas zachodzi”.

Studencie, licz punkty

Rzeczpospolita, Aleksander Maziarz 17.01.2012

Ustawodawca zmusił studentów studiów stacjonarnych do przywiązywania wagi do zaliczonych punktów ECTS – mówi Aleksander Maziarz

Znowelizowana ustawa z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym daje każdemu studentowi studiów stacjonarnych na uczelni publicznej, który rozpocznie naukę w roku akademickim 2011/2012 i później, prawo do bezpłatnego korzystania z zajęć przez cały okres studiów, ale zarazem limituje liczbę darmowych punktów ECTS. Precyzuje, że prawo do bezpłatnych zajęć obejmuje 180 pkt ECTS na studiach pierwszego stopnia, 300 pkt na studiach drugiego stopnia oraz 360 pkt na jednolitych studiach magisterskich…

…Ustawodawca zatem zmusza żaków do liczenia punktów ECTS. Konsekwencją wprowadzonych regulacji może być zmiana preferencji studentów. Skalkulują oni bowiem, że zamiast wnosić opłaty za punkty spoza bezpłatnego limitu, bardziej opłaca się wybrać studia płatne – w formie niestacjonarnej na uczelni publicznej albo stacjonarne na uczelni niepublicznej.

Jak prezentować swoją wiedzę


Marek Wroński
 – Forum Akademickie, 1,2012

(Z archiwum nieuczciwości naukowej )

http://forumakademickie.pl/fa/2012/01/jak-prezentowac-swoja-wiedze/

Kiedy w połowie października ub.r. dr Robert Trypuz z Katedry Logiki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego kupił w księgarni książkę Ontologie jako systemy prezentacji wiedzy, wydaną właśnie w Warszawie przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, od razu sięgnął po nią z dużą ciekawością. Temat interesował go bardzo, bowiem w latach 2004–2007 był doktorantem Laboratory for Applied Ontology of Institute of Cognitive Science and Technology, finansowanego przez Italian National Research Council i swój doktorat Formal Ontology of Action: Unifying Approach otrzymał na Uniwersytecie w Trento (Włochy). Jednak już po krótkiej lekturze wiedział, że z książką napisaną przez dr. Wiesława Glińskiego z Zakładu Systemów Informacyjnych (kierownik: prof. dr hab. Barbara Sosińska-Kalata), coś jest nie tak, bowiem tekst był mu już znany. Szybko zorientował się, że olbrzymie fragmenty tekstu Glińskiego to po prostu tłumaczenie książki hiszpańskich autorów: prof. Asuncion Gomez-Perez, doc. dr Oscara Corcho oraz dr. Mariano Fernandez-Lopez, wydanej przez Wydawnictwo Springera w 2004 pod tytułem Ontological Engineering. Swoim zaskakującym odkryciem dr Trypuz podzielił się z kolegą, dr. Piotrem Kulickim z Katedry Podstaw Informatyki KUL i razem zaczęli sprawdzać obie książki strona po stronie. Niestety, okazało się, że prawie całe dzieło dr. Glińskiego to „żywcem” przetłumaczona książka hiszpańskich naukowców. Trudno było znaleźć pojedyncze kartki, które nie byłyby skażone zapożyczeniami. Obaj naukowcy byli zszokowani, że można tak bezczelnie przywłaszczyć sobie cudzy tekst.

Swoim oburzeniem podzielili się z Archiwum Nieuczciwości Naukowej, a następnie zdecydowali się powiadomić czynniki oficjalne. 24 października 2011 napisali e-mail do prof. dr. hab. Dariusza Kuźmina, dyrektora Instytutu Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych UW, którego pracownikiem był dr Wiesław Gliński, jak również do Dariusza Kozłowskiego, dyrektora Wydawnictwa Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Poinformowano ich o rozległości zapożyczeń i przesłano kopię książki Ontological Engineering w postaci cyfrowej, tak aby sami mogli porównać wkład pracy intelektualnej W. Glińskiego.

Reakcje zainteresowanych

Obaj adresaci – po sprawdzeniu, że rzeczywiście 276-stronicowa książka Ontologie jako systemy prezentacji wiedzyjest niewątpliwym plagiatem naukowym i narusza prawa autorskie prof. A. Gomez-Perez – zareagowali błyskawicznie. Wydawnictwo z miejsca podjęło decyzję wycofania książki z rozpowszechniania i zatrzymania sprzedaży oraz zażądało od autora wyjaśnień.

Z kolei prof. Dariusz Kuźmin następnego dnia pisemnie powiadomił dziekana Wydziału Historycznego, prof. Elżbietę Barbarę Zybert, o podejrzeniu popełnienia plagiatu i poprosił o powołanie Komisji Wydziałowej, aby potwierdziła zarzuty. Domagał się też, aby dr Gliński został zawieszony w obowiązkach wykładowcy w Instytucie do czasu wyjaśnienia przez ową komisję sprawy podejrzenia o plagiat.

Warto wiedzieć, że 46-letni dr Wiesław Gliński nie był „młodym i niedoświadczonym” nauczycielem akademickim. W 1990 r. skończył studia na Akademii Teologii Katolickiej (dziś Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego) otrzymując magisterium z filozofii chrześcijańskiej w zakresie logiki. W 1996 doktoryzował się z bibliologii na Uniwersytecie Warszawskim. Zaraz potem otrzymał prestiżowe roczne stypendium Fulbrighta w Kent State University, Ohio, USA, co pozwoliło mu specjalizować się w systemach informacyjnych, sieciach komputerowych i multimediach. Przez ostatnie 10 lat był adiunktem Wydziału Historycznego UW, gdzie pracował w Instytucie Informacji Naukowej i Bibliologii.

Wydana ostatnio książka była jego monografią habilitacyjną i, co ciekawsze, już w 2009 r. została zaplanowana do druku w serii Nauka – Dydaktyka – Praktyka. Jej recenzentem wydawniczym został dr hab. Piotr Gawrysiak, prof. PW oraz wicedyrektor ds. naukowych Instytutu Informatyki Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej. „Przepuszczenie” tak masywnego plagiatu pochodzącego ze znanej książki, wydanej przed 5 laty w dużym wydawnictwie Springer Verlag sugeruje, że recenzent słabo znał temat, który podjął się zrecenzować, natomiast pewnie dobrze znał autora…

Mimo świadomości popełnienia przez dr. Glińskiego „masywnego” plagiatu w książce habilitacyjnej i wszczęcia wyjaśniającego postępowania dyscyplinarnego, władze rektorskie Uniwersytetu Warszawskiego i dziekan wydziału zgodzili się na odejście plagiatora „za porozumieniem stron” z dniem 30 listopada ub.r. Z kolei prośba prof. Dariusza Koźmina o zawieszenie nierzetelnego adiunkta nie została spełniona, jak również nie powołano komisji, która by formalnie potwierdziła zaistnienie plagiatu oraz nie powiadomiono (co jest obowiązkiem prawnym rektora) prokuratora rejonowego o podejrzeniu przestępstwa plagiatu, ściganego obecnie z oskarżenia publicznego.

Jak znam życie, rzecznik dyscyplinarny, dr hab. Zbigniew Jędrzejewski, zapewne teraz sprawę będzie musiał umorzyć (nie może przesłuchać obwinionego, który już nie pracuje na uczelni). Chciałbym jednak publicznie podziękować doktorom: Robertowi Trypuzowi i Piotrowi Kulickiemu z Lublina, jak również prof. Dariuszowi Kuźminowi i red. Dariuszowi Kozłowskiemu z Warszawy, że spełniając swój obowiązek utrzymali sztandar rzetelności naukowej wysoko w górze.

Nierzetelna habilitacja z hebraistyki

Inną sprawą, która wywołała i nadal wywołuje emocje na Uniwersytecie Warszawskim, a w szczególności na Wydziale Orientalistyki, jest nierzetelna habilitacja dr. Romana Marcinkowskiego, wieloletniego adiunkta Zakładu Hebraistyki. Doktorat Pamiętniki reba Dowa z Bolechowa. Rękopis z Jews’ College London nr 31 (wstęp, edycja, przekład z języka hebrajskiego, komentarz) obronił on w 1993 r. na UW (promotor: ks. prof. Wiesław Rosłon). W marcu 2004 otrzymał na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego stopień doktora habilitowanego na podstawie monografii Paradygmaty religijności w judaizmie rabinicznym. Miszna i inne teksty talmudyczne o szabacie, święcie, półświęcie i powszedniości.Recenzentami w tym przewodzie byli: ks. dr hab. Jerzy Chmiel (em. prof. PAT w Krakowie), prof. dr hab. Gideon Kouts (Universytet Sorbona VIII w Paryżu) oraz prof. dr hab. Krzysztof Pilarczyk (UJ w Krakowie).

Mimo upływu kolejnych lat dr hab. Roman Marcinkowski nadal pozostawał na stanowisku adiunkta, a na przełomie 2008/2009 r. podwoił wysiłki, aby dostać awans i promocję na stanowisko profesora uczelnianego, które w kilka lat po habilitacji dostaje większość habilitowanych osób na UW. Jego zdaniem, był niesprawiedliwie traktowany. Dziekan, prof. dr hab. Jolanta Sierakowska-Dyndo, poprosiła o opinię na temat jego dorobku naukowego prof. dr hab. Izabelę Jaruzelską–Ephal, która przeszła na wydział z UAM w Poznaniu, a od połowy 2008 r. jest na długookresowym stypendium w Izraelu. Swą dokładną analizę prac dr. Marcinkowskiego przysłała w lutym 2010 r.

Stwierdzono, że znaczna część (rozdział 2, 3, 4 części IV) monografii habilitacyjnej, liczącej 210 stron, została oparta (i prawie dosłownie przetłumaczona z angielskiego i hebrajskiego) na tekście dwujęzycznej Talmudic Encyclopedia, wydanej w 1991 r. Te przejęte, obszerne fragmenty liczą około 70 stron tekstu i nie mają odnośnika bibliograficznego. Prof. Ephal stwierdziła ponadto, że większość tekstu części II, III i IV habilitacji została już wcześniej opublikowana w innych czasopismach, monografia pozbawiona jest więc wymaganej prawem oryginalności. Poziom innych prac, składających się na dorobek dr. Marcinkowskiego, a publikowanych w lokalnych czasopismach, oceniła jako niski i cechujący się powtórzeniami, jej zdaniem wyklucza to powołanie na stanowisko profesorskie.

Działania uczelni

Po pewnej konsternacji i ochłonięciu z zaskoczenia, dziekan Jolanta Sierakowska-Dyndo na przełomie maja i czerwcu 2010 pisemnie powiadomiła rektor Katarzynę Chałasińską-Macukow. Jednocześnie sprawa stanęła na Radzie Wydziału, której członkowie zostali o zarzutach poinformowani. Pani Rektor do prowadzenia wyjaśniającego postępowania dyscyplinarnego wyznaczyła rzecznika dyscyplinarnego, dr. hab. Zbigniewa Jędrzejewskiego z Instytutu Prawa Karnego, zaś z dr. Marcinkowskim rozmawiał w czerwcu 2010 prorektor ds. kadrowych UW prof. dr hab. Tadeusz Tomaszewski.

I potem praktycznie przez półtora roku nic się nie działo… Nie powiadomiono o zarzutach władz dziekańskich na Wydziale Filozofii UJ, gdzie habilitacja została przyznana i nie podjęto kroków zmierzających do jej weryfikacji, co powinno mieć miejsce niezależnie od postępowania dyscyplinarnego. Nie zawiadomiono Centralnej Komisji, która nadzoruje przyznawanie stopni naukowych. Do chwili obecnej rzecznik dyscyplinarny nie zakończył postępowania wyjaśniającego, mimo że przepisy nakazują zamknąć je w ciągu 6 miesięcy. Podobno przyczyną jest to, że rzecznik poszukuje eksperta-hebraisty, aby potwierdził on plagiat. Postępowanie trwa nadal, mimo że każdy, kto zna angielski, może łatwo stwierdzić bezpośrednie tłumaczenie tekstu z Encyklopedii Talmudycznej. Do tego nie jest potrzebny hebraista.

Pod koniec listopada 2011, podczas kuluarowych rozmów na opolskiej konferencji Nierzetelność naukowa w Polsce, dowiedziałem się o zarzutach wobec habilitacji i „bezradności” uczelni. Okazało się, że sprawa ta budzi poruszenie wśród wielu osób, będąc obecnie tajemnicą poliszynela. Zarówno nauczyciele akademiccy, jak i studenci Wydziału Orientalistyki mają świadomość, że habilitacja została wyłudzona na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Narusza to rzetelność naukową środowiska akademickiego.

Rok 2012 jednak pewnie będzie przełomem w tej sprawie. Po moim zainteresowaniu się problemową habilitacją władze Wydziału Orientalistyki w połowie grudnia 2011 złożyły wniosek do Przewodniczącego Centralnej Komisji o wznowienie przewodu habilitacyjnego dr. Marcinkowskiego. Sprawa już teraz pójdzie swoim torem, szczególnie że dowiedziały się o niej – choćby z tego artykułu – także władze Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ta najstarsza polska uczelnia jednak dba o swój prestiż instytucjonalny, wierzę więc, że zarzuty wobec habilitacji zostaną szybko i obiektywnie rozpatrzone w postępaniu wznowieniowym, zainicjonowanym z urzędu przez CK.

Autoplagiat dziekana WAT

Do Biura Centralnej Komisji w połowie listopada ub.r. wpłynęły dokumenty przewodu profesorskiego dr. hab. inż. Zdzisława Bogdanowicza, dziekana Wydziału Mechanicznego Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Jego macierzysta Rada Wydziału oraz czterech powołanych przez nią recenzentów pozytywnie ocenili książkę profesorską oraz dorobek po otrzymaniu habilitacji. Jednocześnie do CK dotarł anonim (którego kopię otrzymało Archiwum Nieuczciwości Naukowej), w którym poinformowano, że tzw. książka profesorska dziekana Laserowe kształtowanie warstwy powierzchniowej elementów maszyn zawiera ponad połowę tekstu jego habilitacji z 1999 r. Trwałość zmęczeniowa, przebieg pękania i zużycie laserowo hartowanych elementów maszyn. Po dokładnym sprawdzeniu i porównaniu obydwu tekstów monografii okazało się, że ogółem 1/3 książki profesorskiej to autoplagiat habilitacji Zdzisława Bogdanowicza. Co więcej, dalsze 1/3 to doktorat K. Grzelaka Właściwości użytkowe stali zaworowych napawanych proszkiem stellitowym (WAT, Warszawa 2009; promotor – Z. Bogdanowicz, który zresztą figuruje jako współautor). Jednak w spisie literatury brak powołania się na obie monografie.

Obecnie zarówno w Polsce, jak i w literaturze anglosaskiej przyjęto, że autoplagiat wcześniej wydrukowanego tekstu pracy naukowej jest naruszeniem dobrej praktyki naukowej i traktuje się go jako nierzetelność naukową. Chciałbym podkreślić, że powtórne posłużenie się przez kandydata na profesora już raz „wykorzystanym” tekstem naukowym w procesie awansu naukowego jest poważnym naruszeniem etycznym. Jeśli robi to dziekan, który z urzędu ma przestrzegać i pilnować rzetelności naukowej na wydziale prestiżowej państwowej uczelni politechnicznej, to moim zdaniem, kompromituje się.

Takie metody „pisania” książki profesorskiej powinny być bezlitośnie tępione decyzjami Centralnej Komisji, odmawiającymi nominacji profesorskiej. Nieetyczni naukowcy nie mogą otrzymywać profesury tytularnej. Nie omieszkam poinformować Czytelników, jak w sprawie poparcia wniosku Rady Wydziału Mechanicznego WAT dla profesury tytularnej Zdzisława Bogdanowicza zakończyło się głosowanie Sekcji oraz Prezydium CK.

Odebrano po 21 latach

„W dniu 15 grudnia 2011 r. Rada Wydziału Teologicznego ChAT w Warszawie podjęła uchwałę o stwierdzeniu nieważności postępowania w sprawie nadania w roku 1990 Bernardowi Kozirogowi stopnia naukowego doktora. Rada Wydziału, realizując czynności wznowionego 29 listopada 2010 r. przez Centralną Komisję przewodu doktorskiego B. Koziroga, uchwałą z dnia 11 października 2011 r. nie przyjęła rozprawy doktorskiej Bernarda Koziroga pt. Ksiądz Michał Belina Czechowski (1818–1876) prekursor adwentyzmu w Europie. Życie, działalność, poglądy i nie dopuściła jej do publicznej obrony. Rada Wydziału stwierdziła, iż w pracy, o której mowa, jej autor przypisał sobie autorstwo istotnego fragmentu i innych elementów cudzych utworów i ustaleń naukowych. Wobec faktu, iż wskazana praca była podstawą nadania stopnia naukowego, Rada Wydziału stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania dnia 29 maja 1990 roku Bernardowi Kozirogowi stopnia naukowego doktora teologii. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Przewodniczący Rady Wydziału Teologicznego ChAT,

Dziekan, dr hab. Tadeusz J. Zieliński, prof. ChAT”.

Ze swej strony dodam, że proces unieważnienia stopnia zaczął się w czerwcu 2010 r. od mojego wniosku złożonego do Centralnej Komisji, która poprosiła Radę Wydziału o opinię. Rada powołała komisję, która potwierdziła zarzuty i w październiku 2010 opinia trafiła z powrotem do CK, która z urzędu wznowiła 29 listopada 2010 przewód doktorski. Do marca 2011 RW powołała nowych recenzentów, a w październiku 2011 odmówiła dopuszczenia doktoranta do obrony. I na tym posiedzeniu powinna też jednocześnie unieważnić swoją poprzednią decyzję z maja 1990 o nadaniu stopnia. Ale co się odwlecze, to nie uciecze.

Bernard Koziróg był do 17 grudnia 2011 rektorem Wyższej Szkoły Teologiczno-Humanistycznej w Podkowie Leśnej, niepublicznej uczelni Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, która słynie z 7 punktów konsultacyjnych w Polsce. W nich „systemem indywidualnym” już po roku studiów można dostać państwowy dyplom licencjata teologii adwentystycznej (m.in. ze specjalnością: dziennikarstwo, turystyka biblijna, promocja zdrowia). Dyplom ten upoważnia do przyjęcia na studia magisterskie wszystkich innych polskich uczelni, dlatego WSTH nie narzeka na brak studentów. Uczelnia jest poza wszelką kontrolą Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego , nadawanie dyplomów idzie więc „pełną parą”. Dopiero teraz Rada Kościoła odwołała rektora z funkcji, dziękując za ofiarną pracę. Oczywiście na stanowisku profesora pozostaje, będąc kierownikiem Międzyinstytutowego Zakładu Historii Kościoła i Krajów Biblijnych.

Dr hab. mgr B. Koziróg ma też zaszczyt pracować w Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach na stanowisku profesora uczelnianego. Przy okazji dyrekcja Archiwum Nieuczciwości Naukowej chciałaby się dowiedzieć od prof. Reginy Renz, rektor UJK, jak zakończyło się wyjaśniające postępowanie dyscyplinarne rozpoczęte jesienią 2010 r. w sprawie prof. Bernarda Koziroga oraz czy unieważnienie doktoratu z powodu plagiatu wpłynie na jego działalność pedagogiczną.

Przepychanki sądowe

Pół roku temu poinformowałem (patrz: FA 06/2011 Fałszywy profesor , część: Informacje sądowe ), że 17 maja 2011 r. NSA uchylił wcześniejszy wyrok WSA w Warszawie z 20 sierpnia 2010 oddalający skargę prof. Mirosława Krajewskiego na decyzję Centralnej Komisji anulującą zatwierdzenie jego habilitacji z czerwca 1995 r. Sąd uznał, że CK nie rozstrzygnęła o istocie sprawy i zwrócił skargę do ponownego rozpatrzenia. Pokłosiem tego był kolejny wyrok WSA z 14 września 2011, gdzie stwierdzono, że zaskarżona decyzja CK nie podlega wykonaniu, gdyż zabrakło w niej orzeczenia co do istoty sprawy (art. 151 §1 pkt 2 KPA). Dokumentacja wróciła z powrotem do CK.

28 listopada 2011 Prezydium CK ponownie podjęło decyzję o uchyleniu swojej uchwały z 26 czerwca 1995, która zatwierdzała uchwałę RW Nauk Historycznych UMK w Toruniu z 13 lutego 1995 o nadaniu M. Krajewskiemu stopnia doktora habilitowanego. CK umorzyła też dalsze postępowanie w sprawie habilitacji ze względu na jego bezprzedmiotowość.

W uzasadnieniu stwierdzono, że po wydaniu postanowienia o wznowieniu przewodu habilitacyjnego z 28 kwietnia 2008 cała procedura wznowieniowa odbyła się na Wydziale Nauk Historycznych. To jego rada miała rozstrzygnąć kwestię uchylenia poprzedniej uchwały o nadaniu stopnia dr. hab. wraz z odmową nadania stopnia we wznowionym postępowaniu bądź utrzymania tej uchwały w mocy.

16 czerwca 2009 RW w głosowaniu tajnym poparła wniosek Komisji Habilitacyjnej, aby nie wszczynać przewodu M. Krajewskiemu. Jego monografia habilitacyjna nie jest samodzielna, narusza dobre obyczaje naukowe, zaś autor nie wykonał deklarowanych badań archiwalnych, gdyż archiwa te podczas II wojny zniszczono. Od tej uchwały RW prof. Krajewski nie odwołał się oraz jej nie zaskarżył i dlatego jest ona prawomocna .

CK obecnie oceniła materiał dowodowy i sprawdziła czy przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i czy zachowano wymogi, jakie przewidują ustawy. W sytuacji prawomocnej odmowy wszczęcia przewodu przez RW – w wyniku wznowienia postępowania – z obiegu prawnego powinna być usunięta uchwała CK o zatwierdzeniu poprzedniej uchwały tejże rady.

I tak też zrobiono. Oznacza to, że Mirosław Krajewski stracił habilitację. Decyzja CK jest nieprawomocna i znów pewnie przejdzie przez dwie instancje sądowo-administracyjne. Wierzę, że z lepszym rezultatem. O postępach będę informował.

Marekwro@gmail.com