NIK -System nadawania stopni naukowych nie pozwala na optymalny rozwój kadr.

ROZWÓJ KADR NAUKOWYCH 

Raport kontrola NIK

System nadawania stopni naukowych nie pozwala na optymalny rozwój
kadr. W dynamice rozwoju kadry naukowej w latach 2012–2016 zauwa-
żono niekorzystną tendencję. Dane Ośrodka Przetwarzania Informacji
– Państwowego Instytutu Badawczego wskazują na stały spadek liczby młodych
pracowników naukowych – z 78 tys. w 2012 r. do 73,4 tys. w 2016 r.
(o 5,8%). W kontrolowanych uczelniach spadek ten wyniósł 3%. W ocenie NIK
wpływ na to mają przede wszystkim następujące bariery systemowe:
− niedostateczne mechanizmy motywujące do pracy naukowej;
− zatrudnianie pracowników uczelni głównie w powiązaniu z zadaniami
dydaktycznymi (pensum), a w mniejszym stopniu z pracą naukową;
− nieustalenie minimalnych wymagań dla kandydatów do stopnia doktora
habilitowanego.
Dodatkowo NIK zauważa, że istniejący system nadawania stopni naukowych
nie działa sprawnie z powodu niepełnej realizacji zadań przez Centralną Komisję
do Spraw Stopni i Tytułów, w tym jej niedostatecznego nadzoru nad warunkami
nadawania stopni w jednostkach naukowych. Przejawem tej dysfunkcji
jest nieterminowe powoływanie komisji habilitacyjnych oraz przewlekłość
przewodów doktorskich i postępowań habilitacyjnych, pomimo sprawnej
weryfikacji wniosków rozpoczynających procedurę.
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie przeprowadzała systemowo
okresowych ocen spełniania warunków do nadawania stopni naukowych przez
uprawnione jednostki (774). W latach 2014–2016 okresowych ocen dokonano
wyłącznie w 5% jednostek posiadających takie uprawnienia. Na potrzebę
zwiększenia aktywności Centralnej Komisji w tym obszarze wskazuje fakt,
że aż 14 jednostkom (33%) spośród 42 ocenionych jednostek ograniczono lub
cofnięto uprawnienia do nadawania stopni naukowych.
Ponadto, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów jako organ czuwający
nad prawidłowością procesów nadawania stopni i tytułu naukowego oraz
oceniający osiągnięcia naukowców nie zapewniła dostatecznej przejrzystości
w tym obszarze, ponieważ nie ustaliła procedury wyboru członków komisji
habilitacyjnych. Co więcej, Centralna Komisja, mimo ustawowego obowiązku,
nie prowadzi wykazu osób, spośród których wybierani byliby recenzenci.
Kontrolowane uczelnie i instytuty nie w pełni prawidłowo przeprowadzały
postępowania o nadanie stopni naukowych. Stwierdzono przypadki nieprawidłowego
składu komisji egzaminujących kandydatów do stopnia doktora oraz
nieterminowości przygotowania recenzji. Najwyższa Izba Kontroli ocenia natomiast
pozytywnie wykorzystanie środków publicznych w tym zakresie…

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: